Mijn allerliefste Djoy-tje is overleden……
3 weken oud was je toen ik je voor het eerst in mijn armen hield.
En 8 weken oud, de dag na kerst in 2008, toen je definitief bij me kwam wonen.
Jouw naam had ik al snel bedacht, want jouw komst zou mij zoveel moois gaan brengen, dat wist ik toen al.
Na jaren van dokteren, ik was inmiddels 30, was een kindje mij nog steeds niet gegund en toen kwam jij in mijn leven.
Mijn bundel van vreugde, jij…. Mijn lieve jongen, mien spetterke, mijn schaduw, mijn alles. Waar ik was, was jij en waar jij was, was ik.
In de jaren die volgde was jij er altijd voor me, in al het verdriet wat er was omdat een eigen kindje me nooit gegund werd en het doek daar uiteindelijk definitief voor viel.
Ook in alle andere donkere dagen was jij mijn zonneschijn, mijn veilige haven en mijn rots in de branding.
En wat hebben we samen toch veel voor onze kiezen gehad he jongen…..
Ondanks dat, hebben we samen absoluut veel meer mooie momenten gehad.
Oneindige wandelingen, ontelbare kusjes, knuffels en aaitjes, fijne vakanties met balspelletjes, modderpootjes, rollebollen op het strand of wat pootje baden.
Met de “kakken-wied” op de bank liggen slapen, je stinkscheetjes of gruwelijk in de weg lopen zodat ik regelmatig bijna over je viel….
Ook onze cursussen samen, waarin je liet zien hoe slim en behendig je was en je steeds met vlag en wimpel slaagde, waren heerlijk. Wat genoot ik toch enorm van een leven samen met jou.
In de afgelopen bijna 17 jaar heb je iedere avond bij me geslapen, in het begin op het voeteneinde, maar later toen je ouder werd altijd naast me in je mandje.
Jouw heerlijke geknor, gesnurk en gesmak, fuck wat zal ik dat gaan missen. 
Het afgelopen jaar stond ik met liefde 2-5 x per nacht voor je op om je te laten plassen, poepen of gewoon om niks….
Je tikkende nageltjes op de vloer maakte me dan in een split-second wakker. Slopend, die gebroken nachten, maar voor jou is niets me teveel geweest.
En ik wist… ooit komt het moment dat ik jou moet gaan missen, mijn angst voor dit moment was en is groot.
Maar lieve jongen wat zijn we gezegend met al die mooie jaren dat we bij elkaar hebben mogen zijn.
Sinds 2 weken weten we dat we je vandaag moeten laten gaan…. en de weg naar deze dag is de zwaarste die ik ooit heb moeten volbrengen.
We hebben de tijd gebruikt om nog zoveel mogelijk fijne dingen met je te kunnen doen.
Je verjaardag uitbundig vieren was er één van en dat is goed gelukt.
We hebben je meegenomen naar fijne plekjes om wat rond te “schravelen”, het bos waar we graag kwamen,
de Maas waar je op hete dagen nog wel eens wilde pootje baden en onze favoriete plek de laatste jaren,
de natuurtuin net buiten het dorp, waar je nog een mooi rondje kon wandelen.
Ook een weekendje weg op de valreep hebben we saampjes nog mooi mogen doen.
Ook hebben we ons saampjes vereeuwigd op een aantal mooie foto’s, heb ik je verwend met allerlei lekkers zoals verse zalm, gekookte kip, natvoer,
ei en een extra koek, want we hoeven nu nergens meer naar te kijken….
En wat heb je gesmuld….
Lieve Djoy’tje, mien Menneke, miene Spetter, mijn lieve jongen, mijn alles.
Jij en ik, wij waren een hand en poot op één buik.
Wat ga jij een grote leegte bij mij achterlaten…..
We hebben er uit gehaald wat er in zat, ik heb je alles gegeven wat ik in me had en ik kan dan ook met volle overtuiging zeggen, wij hebben enorm geboft met elkaar.
Ik was niet alleen jouw wereld, jij was ook absoluut de mijne.
En nu moet ik je in liefde gaan loslaten en zal de tijd me gaan helpen dit een plek te geven. Voor nu ben ik gebroken.
Want ja, deze dag was onvermijdelijk, maar dat maakt mijn enorme verdriet niet minder.
Doei aller- allerliefste jongen.
Bedankt voor je onvoorwaardelijke liefde aan mij en je goedheid voor alle andere mensen in ons leven.
We gaan je zo enorm missen. 
